Nietypowa zbroja średniowieczna

Najlepszą zbroją jaka używana była przez skandynawskich wojowników była kolczuga. Jest to jednak zbroja kosztowna, bardziej pasująca do postaci zamożnych niż zwykłych zbrojnych, więc niejednokrotnie okazuje się iż znacznie lepszym wyjściem jest pozostanie przy zwykłej przeszywanicy.

Wczesnośredniowieczna zbroja łuskowa

zbroje historyczneCi odtwórcy którzy chcą używać wyposażenia zgodnego z ich wizją postaci, aczkolwiek nadal historycznego, coraz częściej sięgają po pancerze łuskowe. Łuskowe zbroje historyczne były bowiem opisywane w wielu sagach, i używane były przez mniej zamożnych wojowników, dlatego też pasują do większości postaci średnio zamożnych zbrojnych, przedstawianych przez wczesnośredniowiecznych odtwórców. Zbroje te są najczęściej mylone ze wschodnimi pancerzami lamelkowymi, błędnie uznawanymi za zbroje skandynawskie, a zbudowane są z metalowych płytek, najczęściej płaskich, aczkolwiek płytki gięte również są używane do ich produkcji, połączonych ze sobą za pomocą skórzanych rzemieni na podobieństwo łusek węży. Taka konstrukcja chroniła bardzo dobrze przed cięciem mieczem czy toporem, a w połączeniu z przeszywanicą, na którą zbroja była zakładana, również przed uderzeniami tępą bronią. Pod względem zapewnianej ochrony znajdują się one pomiędzy kolczugami a przeszywanicami,  i wykorzystywane są na tyle rzadko, iż każda taka zbroja na pewno przyciągnie uwagę widzów i pozostałych odtwórców na imprezie.

Zbroje łuskowe są znacznie lżejsze niż kolczugi, więc są przede wszystkim wyposażeniem lekkozbrojnych wojowników, a przez wielu odtwórców są uznawane za wygodniejsze i mniej obciążające podczas długich pokazów walk i występów. Ich produkcja jest natomiast o wiele mniej czasochłonna i męcząca niż wykonanie krótkiej kolczugi skandynawskiej.